Na rynku edukacyjnym ukazała się seria książek „Wychowanie, pojęcia, procesy, konteksty”. Redakcja naukowa uznała, że „Wychowanie” będzie swoistym kompendium współczesnej wiedzy na wymieniony w tytule temat. Redaktorki serii Maria Dudzikowa i Maria Czerepaniak-Walczak zaprosiły więc do współpracy ludzi psychologów i pedagogów, ale również naukowców z innych dziedzin: socjologii, filozofii, prawa, etnografii, kulturoznawstwa, filologii, jak również doświadczonych nauczycieli. Nie zaskakuje więc podtytuł ksiązki„ujęcie interdyscyplinarne”, dzięki niemu tematyka wychowania jest przedstawiona we wszelkich przejawach życia społecznego. Jak twierdzą redaktorki „Wychowania”: „Nadrzędnym celem niniejszej serii jest poszukiwanie odpowiedzi na pytania: Czym jest wychowanie? Dzięki czemu jest tym, czym jest, i czym różni się od innych działań mających na celu wprowadzanie zmian w drugim człowieku? Czy i jak jest możliwe dzisiaj? Ku jakiemu światu wychowywać? Poprzez jakie procesy, w jakich kontekstach, z jakim skutkiem? Kim jest i jaki jest potencjalny wychowanek? Kim jest/może/powinien być wychowawca i ze względu na kogo/na co?”. Otwarta forma eseju, którą posługują się autorzy, ułatwia odpowiedzi na te pytania z dziedzin antropologii filozoficznej i kulturowej.

            Autorzy tomu I „Istota i sens wychowania” odpowiadają na podstawowe i chyba najważniejsze zagadnienia ujęte w podtytule. Są nimi .B. Śliwerski, „Wychowanie. Pojęcie - znaczenia – dylematy”; S. Symotiuk, „Mitologizacja wychowania. Blaski i nędze”; T. Bulinski, „Kulturowy wymiar wychowania: praktyki i ideologie”; Z. Bauman, „Edukacja: wobec, wbrew i na rzecz ponowoczesności”; M. Jacyno, „Medykalizacja dzieciństwa i możliwość jego powtórnego zaczarowania”; M. Czerepaniak-Walczak, „Stereotypy młodzieży: konieczność i możliwość odczarowania młodości”; J. Leoński, A. Hess-Leońska, „Zagadnienie wychowania w socjologicznych analizach diaspory polskiej”.

            Tom II „Ku czemu wychowywać w nieprzejrzystym świecie?” pomimo uwypuklenia w podtytule wielokierunkowości teorii i postaw wychowawczych, co za tym idzie, obaw o chaos wartości i zagubienie młodych ludzi w świecie bez lub nadmiaru „specjalistycznych” autorytetów, przebija się optymistyczna koncepcja pewnej jedności w myśleniu o wychowaniu: „…że ludzie potrafią funkcjonować i aktywizować dla konkretnych celów i w określonym czasie różne wymiary osobowości, ale zawsze dokonują tego jako „jedność i całość”, mimo złożoności celów i struktury działania”. Oto autorzy i ich teksty z II tomu: Kazimierz Popielisk, „Poczucie sensu życia jako doświadczenie egzystencjalnie znaczące i potrzeba rozwojowa”; Janusz Mariański, „Między rajem a apokalipsą. O potrzebie wychowania ku wartościom uniwersalnym”; Eugenia Potulicka, „Wychowanie dla demokracji w erze globalizacji”; Przemysław P. Grzybowski, „Wychowanie ku międzykulturowości. O poszukiwaniu człowieka w Innych i Obcych”; Jadwiga Mizińska, „Ku czemu wychowywać: nieszczęśliwy Midas czy szczęśliwy Hiob?”; Ewa Szczęsna, „Ku czemu wychowuje reklama?”; Wiesław Godzic, „Wychowanie przez ruchome obrazy: między Panoptikonem a Demoptikonem”; Maria Dudzikowa, „Uczyć się od idola. O istotnym źródle wiedzy potocznej uczniów”; Aleksandra Tokarz, „Wychowanie do twórczości przeciw wychowaniu do wtórności: stan rzeczy, dylematy, pytania”; Maria Czerepaniak-Walczak, „Wychowanie do czasu wolnego”; Joanna Minksztym, „„Święta, których dorośli nie obchodzą”. Czy wychowanie jest do świętowania koniecznie potrzebne?”.

        Tom III „O praktykach wychowania - co wzbogaca, co zubaża wychowawcę” poświęcony jest głownie postawie wychowawcy i środowisku szkolnemu, na które powinien wpływać. Dla redaktorek i autorów tego tomu znamienne jest akcentowanie misyjności pracy nauczyciela i odejście od schematów myślenia w kategoriach rynkowych i administracyjno-biurokratycznych, które zamiast sprzyjać procesowi wychowania, doprowadzają do alienacji młodych ludzi: „Jeśli do tego dodamy zjawiska ideologii konsumeryzmu zadomawiające się w instytucjach edukacyjnych, administracyjne zawłaszczanie sfery estetycznej (mundurki), biurokratyczne organizowanie i nadzorowanie przestrzeni intymnej (kamery) oraz towarzyszące tym działaniom wywłaszczanie naturalnych (rodziców) i profesjonalnych wychowawców z ich funkcji, otrzymujemy rosnącą skalę złożoności kontekstów wychowania”. Autorami tego tomu są: Henryka Kwiatkowska, „Tożsamość wychowawcy”; Stanisław Dylak, „W cieniu własnej wiedzy – między pewnością a bezradnością wychowawcy”; Renata Wawrzyniak-Beszterda, „Język w wychowaniu. Neutralne medium czy narzędzie wpływu?; Ewa Bochno, „Nieprzypadkowe spotkania, czyli o rozmowie w wychowaniu”, Wiesława Limont: „„Stań na ramionach gigantów”, czyli uczeń zdolny jako problem wychowawczy; Dariusz Chętkowski: „„Co wygrałem, co przegrałem a co diabli wzięli”. Z doświadczeń wychowawcy klasy”; Sylwia Klichowska, „Ocena z zachowania – Sens czy bezsens?”; Justyna Nowotniak, „Ukryty program wychowania”; Maria Mendel, „Ometkowane serce szkoły”; Józef Pieluchowski, „Mocne i słabe strony wychowania w szkole. (Nie) prześmiewcze refleksje długoletniego praktyka”; Stanisław Bortnowski: „Czy literatura piękna przyda(je) się jeszcze wychowaniu? Z perspektywy dydaktyka literatury”; Dariusz Chutkowski, „Czy literatura piękna przyda(je) się jeszcze wychowaniu? Z doświadczeń nauczyciela polonisty”.

            Najnowszy tom „Ku demokracji przez edukację” omawia problematykę patriotyzmu i obywatelskości w procesie wychowania. Jest tekstem o tym, jak patriotyzm wśród młodziezy uchronić od ideologizacji i manipulacji ze strony polityków. Jest szkicem o sposobach pobudzania aktywności obywatelskiej wśród młodych, przykładem postaw i działań, które mogą wspomóc wychowawców w ich pracy na rzecz społecznej aktywności wychowanków i wzmocnienia wśród nich więzi społecznych. „Kolejne studia, rozprawy i eseje składające się na ten tom pomyślane są więc jako przesłanki argumentów przeciw jednowymiarowemu podejściu do rozwoju człowieka i do zmiany społecznej oraz przeciw tym systemom myślowym, które ograniczają ludzkie poznanie i samodzielne decydowanie”.

Autorami 4 tomu są: Henryk Samsonowicz, „O niebezpieczeństwie manipulacji pamięcią”; Marcin Kula, „Nieznośny ciężar kompleksów. Uwagi o wychowaniu patriotycznym – z przeszłością w tle”; Eugenia Potulicka, „Wychowanie obywatelskie – nowy przedmiot nauczania w Anglii”; Krystyna Skarżyńska, „Rodzaje patriotyzmu. Czy i jak osobiste doświadczania oraz wychowanie różnicują postawy narodowe?”; Anna Przecławska, „Bóg, honor i ojczyzna w recepcji współczesnej młodzieży – refleksje pedagoga”; Bogusław Śliwierski, „Oświatowy remanent, czyli o ideologicznym majsterkowaniu polityków oświatowych w latach 1989 – 2006”; Włodzimierz Paszyński, „Wychowanie w kontekście zmieniającej się polityki oświatowej – czyli od ideologii do ideologii; Piotr Gliński, „Demokracja bez partycypacji. O konieczności zaangażowania obywatelskiego uczniów”; Maria Dudzikowa, „Erozja kapitału społecznego w szkole w kulturze nieufności”; Maria Czerepaniak-Walczak, „Nie myśl, bądź posłuszny – dyskursy władzy w szkole”; Marek Andrzejewski, „Prawo jako czynnik oddziaływania wychowawczego”; Marta Zahorska, „Dylematy szkolnej demokracji”; Krystyna Starczewska, „Czy możliwa jest szkoła demokratyczna? Z doświadczeń praktyka”; Lucyna Kopciewicz, „Grzeczne dziewczynki, niegrzeczni chłopcy – wytwarzanie różnic rodzajowych w dydaktyczno-wychowawczej pracy szkoły”; Elżbieta Tarkowska, „„Nie masz kasy, jesteś nikim”. O pogłębianiu nierówności przez szkołę”; Barbara Smolińska-Theiss, „Lepiej urodzeni – lepiej kształceni”.

 Seria „Wychowanie…” otrzymały „Nagrodę Edukacja XXI”, którą za wartości edukacyjno-poznawcze i wysoki poziom edytorski książek polskich autorów corocznie przyznają wydawcy na Krajowych Targach Edukacyjnyc